பழந்தமிழ் இசை – இசைக்கருவிகள் – நரம்புக்கருவிகள் : சிறீ சிறீஸ்கந்தராஜா

இசைத்தமிழ் வரலாறு – இசையமுதம் – பழந்தமிழ் இசை -முதலாவது பாகம் – இசைக்கருவிகள்

நரம்புக் கருவிகள்
1.வீணை
2.யாழ்
3.கோட்டு வாத்தியம்

1.வீணை
வீணை-thamil.co.ukவீணை ஒரு நரம்பு இசைக்கருவி. மிக அழகிய இசைக்கருவியான இது மிகவும் பிரபலம் வாய்ந்தது. இந்திய இசையின் பல நுட்பங்களையும், தத்துவங்களையும் இந்தக் கருவியின் மூலம் தெளிவாக வெளிப்படுத்தலாம். பண்டைக்காலம் தொட்டு வீணை வாசிக்கப்பட்டு வந்தாலும், கி.பி. 17-நூற்றாண்டில்தான் அது தற்போதைய உருவத்தை அடைந்தது. தஞ்சையை ஆண்ட ரகுநாதர் மன்னரின் காலத்தில் இந்த அற்புதம் நிகழ்ந்தது.

வீணையின் பிரதான பாகங்கள்
குடம், மேற்பலகை, தண்டி, மாடச்சட்டம், சுரைக்காய், பிரடைகள், யாழிமுகம், மேளச்சட்டம், மெழுகுச்சட்டம்,  24 மெட்டுக்கள்,  குதிரைகள், லங்கர், நாகபாசம் ஆகியவை வீணையின் பாகங்களாகும்.

வீணையின் அமைப்பு வீணை மீட்டப்படும் கருவிகளின் வகையைச் சேர்ந்ததாகும். வீணையில் 3-1/2 ஸ்தாயிகள் வாசிக்கலாம். 4 தந்திகள் வாசிப்பதற்கும், 3 தந்திகள் சுருதிக்காகவும் தாளத்திற்காகவும் அமைந்துள்ளன.

பலா மரத்தினால் வீணை செய்யப்படுகின்றது. தண்டியின் ஒரு பக்கத்தில் குடமும், மற்றொரு பக்கத்தில் யாளி முகமும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். தண்டி, குடப்பக்கத்தில் சற்றுப் பருத்தும், யாளி முனைப் பக்கத்தில் சற்றுச் சிறுத்தும் இருக்கும்.

தண்டியின் இரு பக்கங்களிலும் மெழுகுச் சட்டங்கள் உண்டு. அவைகளின் மேல் 2 ஸ்தாயிகளைத் தழுவிய 24 மெட்டுக்கள் மெழுகினாற் செய்யப்பட்டிருக்கும்.

யாளி முகத்திற்கு அருகிலிருக்கும் சுரைக்காய் ஒரு தாங்கியாகவும், ஒலிபெருக்கும் சாதனமாகவும் பயன்படுகின்றது.

நான்கு வாசிப்புத் தந்திகள் லங்கர்களின் நுனியிலுள்ள வளையங்களில் முடியப்பட்டு, குதிரையின்மேலும், மெட்டுக்களின்மேலும் சென்று பிரடைகளில் பிணைக்கப் பட்டிருக்கும்.

நாகபாசத்தில் சுற்றப்பட்டிருக்கும் லங்கர்களின் மேல் உள்ள சிறுவளையங்கள் சுருதியைச் செம்மையாக சேர்ப்பதற்குப் பயன்படும். வளையங்களில் நாகபாகப் பக்கமாகத் தள்ளினால் சுருதி அதிகரிக்கும்.

வீணை குடத்தின் மேல் பலவகைகளில் பல ஒலித்துளைகள் வட்டவடிவமாகப் போடப்பட்டிருக்கும்.

ஒரே மரத்துண்டிலிருந்து தண்டியும் குடமும் குடைந்து செய்யப்பட்டுள்ள வீணைக்கு ‘ஏகாந்த வீணை’ என்று பெயர்.

வாசிப்புத் தந்திகள்
சாரணி (ச)
பஞ்சமம் (ப)
மந்தரம் (ச)
அநுமந்தரம் (ப)

தாள-சுருதித் தந்திகள்
பக்கசாரணி (ச)
பக்கபஞ்சமம் (ப)
ஹெச்சு சாரணி (ச்)

வாசிக்கும் முறை
வலது கையின் ஆள்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் கம்பிகளை மீட்டுவதற்கும், இடது கையின் ஆள்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் வாசிப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. தாள-சுருதித் தந்திகள் வலதுகை சுண்டுவிரலால் மீட்டப்படும்.

தந்திகளை மீட்டுவதற்காக சிலர் விரல்களில் நெளி அல்லது மீட்டி எனப்படும் சுற்றுக்கம்பிகளை அணிந்து கொண்டு மீட்டுவர். நகங்களால் மீட்டுவதும் உண்டு.

வீணையை மீட்டுபவர் தன்னுடைய வலது கையில் மீட்டுகோளை அணிந்து மீட்டு கம்பிகளை இடது கையால் அழுத்தி, கீழ் தண்டிலுள்ள மீட்டு கம்பிகளை வலது கையால் மீட்டுவார். தரையில் அமர்ந்து மடியில் வைத்து வலது தொடையால் தாங்கிக்கொண்டு வீணை மீட்டப்படும்.

சித்ரவீணைவீணை வகைகள்               
உருத்திரவீணை
சித்திரவீணை
நவசித்திரவீணை
மோகன் வீணை
சாத்வீக வீணை
அன்சவீணை
சரசுவதி வீணை
விசித்திர வீணை
மகாநாடக வீணை

உருத்திரவீணை

உருத்திரவீணை

சித்திரவீணை

சித்திரவீணை

நவசித்திரவீணை

நவசித்திரவீணை

விசித்திர வீணை

விசித்திர வீணை

சாத்வீக வீணை

சாத்வீக வீணை

அன்சவீணை

அன்சவீணை

சரசுவதி வீணை

சரசுவதி வீணை

மோகன் வீணை

மோகன் வீணை

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

வீணைக்கு உகந்த பக்கவாத்தியங்கள்

தம்புரா
சுருதி கருவிகளில் மிகச்சிறப்பானது. இது தம்பூரா, தம்பூரி, தம்பூரு, தம்பூர்என்றும் அழைக்கப்படுகின்றது. நன்கு சுருதி சேர்ந்துள்ள தம்புராவை மீட்டுவதால் மனதை ஒன்றுபடுத்தி இறை தியானத்தில் ஈடுபடுவோரும் உண்டு. அரங்கிசையில் மேளக்கட்டு ஏற்படவும் இது உதவுகிறது.

தவில்
தவில் என்பது நாதஸ்வரத்திற்குத் துணையாக வாசிக்கப்படும் தாள இசைக்கருவியாகும். கருநாடக இசைக்கும் கிராமிய இசைக்கும் இது பயன்படுத்தப்படுகிறது.

விலங்கின் தோலால் இழுக்கப்பட்டு வளையத்தைக் கொண்டு ஓட்டில் கட்டப்படிருக்கும் இந்தக் கருவியில், ஒரு பக்கம் மறு பக்கத்தைவிடச் சற்று பெரியதாக இருக்கும். தவில் வாசிப்பவர் ஒரு தோல் கயிற்றால் தனது தோளின் மீது தவில் கருவியை மாட்டி முழக்குவார்.

சிறிய பக்கத்தில் ‘Portia’ மரத்தால் செய்யப்பட்ட குச்சியினாலும் பெரிய பக்கத்தை விரல்களாலும் முழக்குவர். விரல்களில் கவசங்கள் அணிந்திருப்பார்கள்.

பெரும்பாலான தவில் கலைஞர்கள் சிறிய பக்கத்தை வலது கையால் குச்சி கொண்டும் பெரிய பக்கத்தை இடது கையால் கவசம் அணிந்த விரல்களைக் கொண்டும் முழக்குவர். எனினும், இடது கையால் குச்சியையும் வலது கையால் விரல்களையும் பயன்படுத்தும் கலைஞர்களும் இருக்கிறார்கள்.

2.யாழ் 
யாழ்தொல்காப்பியம் கூறும் “யாழ்” என்னும் சொல் பழந்தமிழர் வகுத்த பண்ணிசையைக் குறிக்கும். இது மிடற்றிசை (குரலிசை), நரம்புக் கருவியிசை (யாழ் என்னும் தந்திக் கருவி இசை) காற்றுக் கருவியிசை (குழல் கருவியிசை) எனவும் வழங்கப்படும்.

யாழ் என்பது பண்டைய இசைக்கருவிகளில் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்தது ஆகும். யாழ் என்பதற்கு நரம்புகளால் யாக்கப்பட்டது அல்லது கட்டப்பட்டது என்பது பொருள். பொதுவாக இசையைத் தோற்றுவிக்கும் கருவிகளைத் தோற்கருவி, துளைக்கருவி, நரம்புக் கருவி, மிடற்றுக் கருவி என்று வகைப்படுத்துவர்.

இவற்றில் நரம்புக்கருவியாகிய யாழே, தமிழர் வாசித்த முதல் இசைச் கருவியாகும். நரம்புக்கருவிகளின் வளர்ச்சிக்குக் காரணமான ஆதி கருவி யாழ் ஆகும். இக்கருவி முற்றிலுமாக மறைந்து அதன் வழிவந்த வீணை இன்று நரம்பிசைக் கருவிகளில் முதன்மையிடம் வகிக்கிறது.

யாழின் தோற்றம்

பொன்செய் நல்துணையீசுவரம் கோயிலில் யாழ் மீட்டும் சிற்பம்.வரலாறு.கொம்

பொன்செய் நல்துணையீசுவரம் கோயிலில் யாழ் மீட்டும் சிற்பம்.வரலாறு.கொம்

குறிஞ்சி நிலத்தில் பயன்பாட்டில் இருந்த கருவிகளில் ஒன்று வில் ஆகும். வில்லில் முறுக்கேற்றிக் கட்டப்பெற்ற நாணிலிருந்து அம்பு செல்லும்பொழுது தோன்றிய இசையே யாழின் உருவாக்கத்திற்கு தோற்றுவாயாக இருந்திருக்க வேண்டும். இந்த வில்லே வில்யாழாக மலர்ந்தது.

பதிற்றுப்பத்து, வில்யாழ் முல்லை நிலத்திலேயே முதலில் தோன்றியது என்று கூறினாலும், குறிஞ்சி நிலத்தில் தோன்றியது என்பதே பொருத்தமுடையது. ஏனெனில் குறிஞ்சி நிலத்தில் தான் வேட்டைத் தொழில் மிகுதியாக நடைபெற்றது. இந்த வில்யாழ் மனிதனின் முயற்சியால், உழைப்பால் பல்வகை யாழாக மலர்ந்தது.

யாழின் வடிவத்தைத் துல்லியமாக அறியப் போதிய சிற்பங்களோ, ஓவியங்களோ இன்று நம்மிடம் இல்லை. சங்க இலக்கியங்களான புறநானூறு, கலித்தொகை, பரிபாடல் மற்றும் ஆற்றுப்படை நூல்களிலும், திருக்குறளிலும் சிலப்பதிகாரம், பெருங்கதை, சீவகசிந்தாமணி முதலிய காப்பியங்களிலும் பக்தியிலக்கியங்களிலும் யாழ் பற்றிய செய்திகள் இடம் பெற்றுள்ன. என்றாலும் யாழின் வகைகளைப் பேரியாழ், சீறியாழ், மகரயாழ், சகோடயாழ் என்று அறிய முடிகிறதே ஒழிய அதன் வடிவினை அறிய முடியவில்லை.

பல்லவர் காலக் கோயிலான காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில், இராஜசிம்மன் மற்றும் சோழர் காலக் கோயில்களான பொன்செய் நல்துணையீஸ்வரம் கோயில் (பராந்தகன்), திருமங்கலம் கோயில் (உத்தம சோழன்) ஆகியவற்றில் யாழ்ச் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன.

யாழ் இசைக்கருவியின் வளர்ச்சி
யாழ் - yaazh- thamil.co.ukவில்லின் அடியாகத் தோன்றிய வில்யாழ் முதலில் குறிஞ்சி நிலத்தில் தோன்றியது என்றாலும் நாளடைவில் முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்ற நான்கு நிலங்களுக்கும் உரியதாக அமைந்தது.

யாழினை இசைப்பதற்கென்றே ‘பாணர்’ என்ற குழு இருந்ததை இலக்கியங்கள் வாயிலாக அறியலாம். யாழ்ப்பாணர், இசைப்பாணர், மண்டைப்பாணர் என்று மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டனர். அதில் யாழ்ப்பாணர், இசைக்கும் யாழின் அடிப்படையில் பெரும்பாணர், சிறுபாணர் என்று பகுக்கப்பட்டனர்.

யாழ் இசைக்கலைஞர்களான பாணர்கள் பெயரிலேயே இரண்டு சங்கநூல்கள் தோன்றியுள்ளன. இதிலிருந்து யாழ் மற்றும் பாணர்களின் மதிப்பை அறியமுடிகிறது. அந்நூல்களில், மன்னர்கள் பாணர்களைப் போற்றியும், புரந்தும் வந்துள்ளமையைக் காட்டுகின்றன.

யாழ் பாடிக் கொண்டே இசைக்கும் கருவியாக இருந்துள்ளது. சாதாரண மக்களிடம் புழக்கத்தில் இருந்த யாழ் ஒரு காலக்கட்டத்தில் தெய்வத்தன்மை பெற்று வணக்கத்திற்கு உரியதாக மாறியது.

தமிழர்கள் யாழினின்று எழும் இசைக்கே முதன்மை அளித்தனர். அதனாலேயே ஒரு நரம்பில் தொடங்கி மூன்று, ஐந்து, ஏழு….. என்று ஆயிரம் நரம்புகள் கொண்ட யாழ் உருவாகியது.

தொடக்கத்தில் வடிவம் பற்றிய சிந்தனை இல்லையென்றாலும் பின்னர் மகரயாழ், செங்கோட்டுயாழ் எனப் பல வகையான யாழ்கள் தோன்றின. இவ்வாறாக யாழ் கி.பி.9-ஆம் நூற்றாண்டுவரை பலவகையாக வளர்ந்தது. இதன் பின்னர் சில வேறுபாடுகளைக் கொண்டு வீணையாக வளர்ச்சி கண்டது. அந்த வீணையே இசையுலகில் இன்றுவரை முதலிடம் வகிக்கிறது.

யாழும் வீணையும்
சங்க இலக்கியம் மற்றும் முற்காலக் காப்பியங்களில் இசைக் கருவியாக யாழ் மட்டுமே இடம் பெற்றுள்ளது.  ஆனால் பக்தியிலக்கிய காலத்தில் யாழும் அதன் படிவளர்ச்சியான வீணையும் ஒருங்கே காணப்பட்டன.
“ஏழிசை யாழ்”
“வீணை முரலக்கண்டேன்”
“பண்ணோடியைந்த வீணை பயின்றாய் போற்றி”
என்ற மாணிக்க வாசகரின் பாடல் வரிகள் பிரதிபலிக்கின்றன.
ஆனால் கி.பி.9ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சீவக சிந்தாமணியின் “வீணை என்ற யாழையும் பாட்டையும்” என்ற அடி யாழும், மிடறும் உடன்நிகழ்ந்த இசையே வீணை என்ற பொருள் தருகிறது.

“வெள்ளிமலை வேற்கண்ணாளைச் சீவகன் வீணை வென்றான்” என்ற அடிக்கு உரை எழுதிய ஆசிரியர், சீவகன் கந்தருவதத்தையை யாழும், பாட்டும் வென்றான் என்று குறித்துள்ளார். எனவே, யாழே வீணை என்று குறிக்கப்பட்டு பிற்காலத்தில் தனி இசைக்கருவியாக வளர்ந்தது என்பதை அறிய முடிகிறது.

சிலப்பதிகாரத்தில் “நாரதன் வீணை நயந்தெரி பாடலும்” என்று வருகிறது. அதற்கு அடியார்க்கு நல்லார் யாழ் என்று பொருள் தருகிறார். சுமார் 1800 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வீணை என்ற பெயர் வழங்கப்பட்டு வந்துள்ளது.

பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் யாழ்

அகநானூறு, புறநானூறு, நற்றிணை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பரிபாடல், மலைபடுகடாம் முதலிய இலக்கியங்களில் பல்வகை யாழ்கள் மற்றும் யாழின் உறுப்பமைதி தொடர்பான குறிப்புகள் பல வருகின்றன.

சிலப்பதிகாரத்தில் யாழ் வகைகளும், யாழின் உறுப்புகள் பற்றியும், யாழ் நரம்புகளை பரிசோதித்து சுருதி கூட்டிப் பின்னர் யாழை எப்படி இசைப்பது என்பதற்கான இலக்கணங்களும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

சீவக சிந்தாமணியில் காந்தர்வதத்தை என்னும் இசையில் தேர்ந்த பெண்ணுக்கும் சீவகனுக்கும் இடையில் நடக்கும் யாழிசைப் போட்டி பற்றிய பாடல்களில், யாழுக்கு நேரக்கூடிய குற்றங்கள், யாழுடன் சேர்ந்து பாடுவதற்கான இலக்கணம் ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

திருமுறையாசிரியர்களின் பதிகங்களில் யாழ் இறை வழிபாடலுக்குப் பயன்பட்ட இசைக்கருவியெனப் பல இடங்களில் குறிக்கின்றார்கள்.

திருஞான சம்பந்தர் இயற்றிய தேவாரப்பதிகங்களைத் திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் அழகாக யாழில் வாசித்திருக்கின்றார்.

1947 இல் ஈழத்தவரான சுவாமி விபுலாநந்தர் ‘யாழ் நூல்’ என்னும் தமது இசைத் தமிழ் நூலில் யாழைப் பற்றி பல விரிவான ஆய்வுகளைத் தொகுத்துள்ளார்.

யாழின் அமைப்பு
யாழ் மீட்டி வாசிக்கக்கூடிய ஒரு நரம்புக்கருவி. இதன் இசையொலி பெருக்கி (resonator) தணக்கு எனும் மரத்தால் செய்யப்பட்டது. இது படகு வடிவமாய் இருக்கும். மேலே தோலால் மூடப்பட்டிருக்கும். இந்தத் தோலுக்குப் போர்வைத்தோல் என்று பெயர். போர்வைத்தோலின் நடுவிலுள்ள மெல்லிய குச்சியின் வழியாக நரம்புகள் கிளம்பி மேலே உள்ள தண்டியுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும்

சில யாழ்களில் மாடகம் அல்லது முறுக்காணிகள் இருந்தன. அத்தகைய யாழ்களில் நரம்புகள் தண்டியின் துவாரங்களின் வழியாகச் சென்று முறுக்காணிகளில் சுற்றப்பட்டிருக்கும்.

சிலவற்றில் நரம்புக்கட்டு அல்லது வார்க்கட்டு தண்டியில் வரிசையாகக் காணப்படும். வார்க்கட்டுகளை மேலும் கீழுமாக நகர்த்தி நரம்புகளைச் சுருதி கூட்டினர்.

சங்க நூல்கள் யாழின் உறுப்புகளாக பத்தல், வறுவாய், யாப்பு, பச்சை, போர்வை, துரப்பமை ஆணி, உந்து, நரம்பு, கவைக்கடை , மருப்பு, துவவு ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகின்றன.

பொருநராற்றுப் படைகூறும் பாலை யாழின் அமைப்பு
“குளப்பு வழி அன்ன கவடுபடு பத்தல்
விளக்கு அழல் உருவின் விசிஉறு பச்சை
எய்யா இளஞ்சூற் செய்யோள் அவ் வயிற்று
ஐதுமயிர் ஒழுகிய தோற்றம் போல
பொல்லம் பொத்திய பொதியுறு போர்வை;
அளைவாழ் அலவன் கண் கண்டன்ன,
துளைவாய் தூர்ந்த துரப்பு அமை ஆணி;

எண் நாள் திங்கள் வடிவிற்று ஆகி
அண் நா இல்லா அமைவரு வறுவாய்;
பாம்பு அணந்தன்ன ஓங்கு இரு மருப்பின்
மாயோள் முன்கை ஆய் தொடி கடுக்கும்;
கண் கூடு இருக்கைத் திண் பிணித் திவ்வின்

ஆய் திணை யரிசி அவையல் அன்ன
வேய்வை போகிய விரல் உளர் நரம்பின்
கேள்வி போகிய நீள் விசித் தொடையல்;
மணம் கமழ் மாதரை மண்ணி யன்ன,
அணங்கு மெய்ந் நின்ற அமைவரு, காட்சி;
ஆறு அலை கள்வர் படை விட அருளின்
மாறுதலை பெயர்க்கும் மருவு இன் பாலை”

யாழுக்குக் குடுக்கை என்ற ஓர் உறுப்பு உண்டு. அது இருபுறமும் தாழ்ந்து நடுப்பாகம் உயர்ந்து, மானின் கால் குளம்பு பதித்த சுவடு போன்ற அமைப்பினைப் பெற்றிருந்ததது. யாழின் நிறம் அழல் போன்ற சிவப்பு நிறம்.

யாழைப் போர்த்திய உறைத்துணியில் அழகாகத் தைக்கப்பட்ட (நூல்) தையல் வரிசை காணப்பட்டது. அந்த நூல்வரிசை கருவுற்ற இளம் பெண்ணின் சிறிது பருத்த வயிற்றில் காணப்படும் மெல்லிய ரோம ஒழுங்கு போல் அமைந்திருந்தது.

நண்டின் கண்கள் போன்ற துளைகளில் ஆணி பொருத்தப்பட்ட அந்த யாழின் வடிவம் எட்டாம் நாள் நிலவின் வடிவினைப் போன்றிருந்தது.

யாழின் தண்டு பாம்பு தலை நீட்டினாற்போல் அமைய, வார்க்கட்டு பெண்ணின் கையில் நெருங்கிக் காணும் வளைகளைப் போலவும், யாழ் நரம்புகள் தினையரிசியை ஒத்தும் தோன்றின.

முழு அளவில் அந்த யாழ் தெய்வீகத் தோற்றத்துடன் அலங்காரம் செய்யப்பட வடிவுடைய மணப்பெண் போல் காட்சி அளித்தது. ஆறலைக் கள்வர் மறம் நீங்கி அன்பு கொள்ளத் தூண்டும் ஆற்றலுடையது.

பெரும்பாணாற்றுப்படை கூறும் யாழின் தோற்றம்

“பாதிரிப் பூவை இரண்டாகப் பிளந்தது போன்ற செந்நிறம் கொண்ட தோலால் ஆன யாழ்.

பாக்கு மரப்பாளையிலுள்ள கண்களைப் போன்ற இரண்டு துளைகளை இணைத்த வேறுபாடு தெரியாதபடி உருக்கி ஒன்றாய்ச் சேர்த்தது போன்ற போர்வை.

நீர் வற்றிய சுனை உள்ளே இருண்டிருப்பது போன்ற வாயினைக் கொண்டது.

கையில் ஏந்தும் யாழின் கடைப்பாகம் பிறைநிலவு போன்றது.

வளைசோர்ந்த பெண்களின் கைவலையல்களைப் போன்ற வார்க்கட்டு உடையது.

நீலமலை போலும் நீண்ட பெரிய தண்டு கொண்டது.

பொன்னுருக்கிச் செய்தது போன்ற முறுக்கிய நரம்புகள் கொண்ட யாழ்” இவ்வாறாக, யாழின் தோற்றத்தை மனக்கண்ணின் முன் நிறுத்துகின்றார்.

அடியார்க்கு நல்லார் காட்டும் யாழ்
மக்கள் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் கையால் எட்டுச் சாண் [11] உயரம் இருப்பர். பெருங்கலம் என்னும் பேரியாழின் உயரமோ பன்னிரண்டு சாண். ஒன்றரை ஆள் உயரம் இருக்கும் என 12 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அடியார்க்கு நல்லார் குறிப்பிடுகிறார்.

யாழ் வகைகள்
கி.பி ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய கல்லாடம் என்னும் நூல் யாழ் வகைகளைப் பற்றுக் கூறுகிறது.
வில்யாழ் – (21 நரம்புகளை உடையது)
பேரியாழ் – (21 நரம்புகளை உடையது)
மகரயாழ் – (17 அல்லது 19 நரம்புகளை உடையது)
சகோடயாழ் – (16 நரம்புகளை உடையது)
கீசக யாழ் – (14 நரம்புகளை உடையது)
செங்கோட்டியாழ் – (7 நரம்புகளை உடையது)
சீறியாழ் – (7 நரம்புகளை உடையது)
இவை தவிர நாரதயாழ், தும்புருயாழ், மருத்துவயாழ், ஆதியாழ் (100 நரம்புகளை உடையது) எனப்பல வகைகள் இருந்ததாக பண்டைய நூல்கள் கூறுகின்றன. மகரயாழ் யவன தேசத்திலிருந்து எடுத்து வரப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

யாழ் நூலில் கூறப்படும் யாழ் வகைகள்
வில் யாழ்
சீறி யாழ், செங்கோட்டியாழ்
பேரி யாழ்
சகோட யாழ்
மகர வேல்கொடி யாழ்
மகர யாழ் / காமன் கொடி யாழ்
மகர யாழ் / வர்ணர் ஊர்தி யாழ்

வில்யாழ்

வில்யாழ்

சீறியாழ்

சீறியாழ்

பேரியாழ்

பேரியாழ்

சகோட யாழ்

சகோட யாழ்

மகர யாழ்-காமன் கொடி யாழ்

மகர யாழ்-காமன் கொடி யாழ்

மகர யாழ்- வர்ணர் ஊர்தி யாழ்

மகர யாழ்- வர்ணர் ஊர்தி யாழ்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. கோட்டு வாத்தியம்
கோட்டு வாத்தியம்-thamil.co.uk

அரிய நரம்பிசைக் கருவிகளுள் கோட்டு வாத்தியமும் ஒன்றாகும். இது வீணையிலிருந்து தோன்றிய கருவியாகும். கோட்டு வாத்தியத்தில் துரித காலத்தில் இசைப்பது கடினமாகும்.

கலைஞர்கள் துரையப்ப பாகவதர், ஏ.நாராயணய்யர், சாவித்திரி அம்மாள், திருவிடைமருதூர் சகாராமராவ், பூதலூர் கிருட்டிண மூர்த்தி சாத்திரிகள் போன்றோர் இவற்றில் சிறந்து விளங்கினர்.

நரம்புக் கருவிகள் வயலின் : தொடர் 24
வயலின் -thamil.co.uk

மேற்கத்திய நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதியான இசைக்கருவி வயலின் என்றாலும் பழங்காலத்திலேயே தமிழகத்தின் தொல்லிசைக் கருவிகளில் ஒன்றான நரம்புக் கருவியான வில்யாழை இந்த வயலினின் முன்னோடியாகக் கொண்டிருக்கிறது எனலாம்.

கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே இயற்றப்பட்ட பற்பல இந்திய இலக்கியங்களிலும், இசை இலக்கண, இசை சாத்திர நூல்களிலும் வில்லினால் வாசிக்கப்பட்ட இசைக்கருவிகளைப் பற்றிய குறிப்புகளும் வர்ணனைகளும் பரவலாகக் காணப்படுகின்றன.

இந்திய நாடோடி மக்களிடமும், பழங்குடியினரிடமும் கிராமிய வாத்தியமான் ‘கொட்டாங்கச்சி’  வயலினை இன்றும் காணலாம்.

சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலினுள் ஆடல் மங்கையர் சிற்பக்கட்டட நிரலில் தாளமிசைத்துப் பாடும் ஆடல் நங்கையொடு தற்கால வயலின் அமைப்பு போன்ற நரம்புக் கருவியின் வடிவமைப்பை காணலாம்.

ஐரோப்பிய வரலாற்றினை நோக்குமிடத்து, பிதகோரஸ் (கி.மு. 555) என்ற கிரேக்க அறிஞரே, நன்கு இழுத்துக் கட்டப்பட்ட ஒரு தந்தியில் ஏற்படும் சுரமானது, அதன் நீள அளவையொத்து மாறுபட்டு ஒலிக்கும் என்பதைக் கண்டார். அதேபோல அத்தந்தியில் முறுக்குத்தன்மை வேறுபாடும் போதும் அதற்கு ஏற்றவாறு சுரம் மாறுபடும் என்றும் கண்டார். இவர் காலத்திலேயே வில்லின் துணையுடன் நரம்புகளின் மீது நாதமெழுப்பும் முறை அறியப்பட்டது.

இன்றைய வயலின் மொத்தம் அறுபத்திநான்கு மரப்பகுதிகளையும் நான்கு தந்திகளையும் கொண்டு எழில் மிகுந்த பூச்சுடன் காணப்படுகின்றது. இது நான்கு விதமான அளவுகளில் தயாரிக்கப்படுகின்றன.

வயலினுடைய நாதத்திற்கும் அதனுடைய கலையழகிற்கும் மரம் மிகவும் இன்றியமையாதது. அதன் ஒவ்விரு சிறிய பாகமும் எடை குறைவானதாக அதே சமயம் உறுதியானதாகவும் அமையும் வண்ணம் தயாரிக்கப்படுகின்றன.

வயலின் நீள்வட்டவடிவ உடலமைப்பினைக் கொண்டது. ஆனால் இரு விளிம்புகளின் நடுப்பகுதியில் உட்புறம் நோக்கி வளைக்கப்பட்டு ‘இடை’ ஏற்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

தத்தம் சுருதி நிலைக்கேற்றவாறு வேறுபட்ட பருமனைக் கொண்ட நான்கு தந்திகள் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. முதல் தந்தி ‘E‘ என்றும், இரண்டாவது தந்தி ‘A‘ என்றும், மூன்றாவது தந்தி ‘D‘ என்றும், நான்காவது தந்தி ‘G‘ என்றும் பெயரிடப்பட்டுள்ளது. தந்திகள் வயலினுடைய வலது புறமிருந்து எண்ணப்படும்.

வயலினுடைய வில்லானது உருண்டையான நீளமான மரக்குச்சியிலானது. இது அடியிலிருந்து நுனிவரை சிறுத்துச் செல்லுமாறு காணப்படுகின்றது. குதிரை வாலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட உரோம இழைகள் கற்றையாக வில்லின் இருமுனைகளுக்கும் இழுத்துக் கட்டப்பட்டுள்ளது.

சரபோஜி மன்னர் காலத்தில் அவரது இசை ஆர்வத்தின் காரணமாக அலைகடல் கடந்து வந்தது வயலின். மேற்கத்திய இசைக்கருவியாக வலம் வந்த இதிலிருந்து கர்நாடக இசையையும் கசிந்துருகும் வண்ணம் படிப்படியாக மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தது சரபோஜி மன்னர் காலத்துக்குப் பின்புதான்.

சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான முத்துசுவாமி தீட்சிதர் அவர்களின் தம்பி பாலசுவாமி தீட்சிதர்தான் கர்நாடக இசை மரபுக்குள் வயலினைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தவர். கால ஓட்டத்தில் வயலின் வாசிப்பதில் வனப்புமிக்க பாணிகள் பலவும் உருவாகின. கர்னாடக இசையில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்று பக்க வாத்தியமாகவும் பிரதான வாத்தியமாகவும் விளங்கி இது வருகிறது.

நான்கு தந்திகளைக் கொண்டதாக அமையும் வயலினை மீட்ட இரண்டு அடி நீளமுள்ள வில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதில் 20 முதல் 30 குதிரை முடிகள் உறுதியாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. நரம்புகளின் மீது இழைந்து இசை எழுப்புவது அவைதான். தற்போது நைலான் நரம்புகள் வந்து விட்டன. எனினும் அவை எழுப்பும் நாதம் குதிரை முடி எழுப்பும் நாதம் போல் இனியதாக இல்லை என்பதும் என்னவோ உண்மைதான்.

வயலினில் இந்திய வகை, சீன வகை என்று இரு வகையாகச் சொல்கிறார்கள்.

இசைத்தமிழ் வரலாறு – இசையமுதம் : தொடர்  10 – 12 & 24
சிறீ சிறீஸ்கந்தராஜா
12/04/14 – 25/04/2014

தொகுப்பு – thamil.co.uk