இசைத்தமிழ் வரலாறு – இசையமுதம் : சிறீ சிறீஸ்கந்தராஜா

இசைத்தமிழ் வரலாறு – இசையமுதம் : முன்னுரை 

“நாதமாம் பரத்தில் லயித்தது பாரே!”

“அமுதமாய்ப் பெருகு மானந்தக் கடலாம்
இதய மாஞ்சிறு குகைதனி லோர்பொறி
உதித்த பிரணவத் தாலே யுருவாய்
ஊமையா மெழுத்தா யோதொணா மறையாய்
மனமெனு மாசான் வளர்கனல் மூட்ட
உசுவாச நிசுவாசப் பெருங்காற் றுண்டாய்
மந்தரத் தொனியாய் மனத்திடைத் தோன்றி
மார்பு கண்டம் வரவரப் பருத்து
மலர்நாசி நாக்கு மகிழுதடு தந்தம்
தாடையா மைந்தின் திறத்தல் மூடல்
விரிதல் குவிதல் வளைதல் நிமிர்தல்
எனவிவ் வாறு தொழிலாற் பிறந்து
பலபல தொனியாய்ப் பலபல வெழுத்தாய்
நலந்தரு மறையாய் நாட்டிய கலையாய்
பற்றிய சுவாலைப் படர்ந்தன கிளைத்துச்
சுற்றிய தாலே சூடச மறிந்து
ஓத முடியா வுயர்நாத மாச்சே”

நாதமே முக்கலை நாதமூ வெழுத்து
நாதமே முக்குணம் நாதமே முப்பொருள்
நாதம் மூவுல காகி விரிந்து
நாதமாம் பரத்தில் லயித்தது பாரே.

நாதம் பரத்தில் லயித்திடு மதனால்
நாத மறிந்திடப் பரமு மறியலாம்.
– என்னும் அகவல்களாலும்,
“ஆதியிலே வார்த்தையிருந்தது;
அவ்வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது;
அந்த வார்த்தைதேவனாயிருந்தது;
அவர்ஆதியிலேதேவனோடிருந்தார்;
சகலமும் அவர் மூலமாய் உண்டாயிற்று;
உண்டானதொன்றும் அவராலே யல்லாமல் உண்டாகவில்லை”
என்னும் சத்திய வேதத்தின் வசனங்களாலும், நாதப்பிரம்மமே ஆதியென்றும், நாதப்பிரம்மத்தினாலே அண்டபுவன சராசரங்கள் யாவும் உண்டாயினவென்றும், அதனால் அல்லாமல் மற்றொன்றால் உண்டாக்கப்படவில்லை என்றும், அதுவே சீவராசிகளின் தோற்றம் யாவற்றிற்கும் உயிராய் விளங்குகிறதென்றும் காண்கிறோம்.

உலகிலுள்ள எல்லோராலும் மிகச் சிறந்ததென்று கொண்டாடப்படும் தென்னிந்திய சங்கீதத்தைப் பற்றிச் சொல்லும் பூர்வ இசைத்தமிழ் நூல்களாகிய,
1 – அகத்தியம்
2 – பெருநாரை
3 – பெருங்குருகு
4 – பேரிசை
5 – சிற்றிசை
6 – இசைமரபு
7 – இசைநுணுக்கம்
8 – சிலப்பதிகாரம் முதலிய நூல்கள், சங்கீதத்திற்கு முக்கிய ஆதாரமாகிய சுரங்களையும், சுருதிகளையும், நுட்ப சுருதிகளையும், இராகமுண்டாக்கும் முறையையும், எவரும் இன்னும் அறிந்துகொள்ளக்கூடாத அவ்வளவு நுட்பமாகச் சொல்லுகின்றன.

ஒரு மொழியிலுள்ள எழுத்துக்கள் தனித்தும், தொடர்ந்தும் வார்த்தைகளாவதும், வார்த்தைகள் கிரமப்படி ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து வசனங்களாவதும், பல வசனங்கள் ஒன்று சேர்ந்து காவியமாவதும் போல, சுரங்களும் சுருதிகளும் ஒன்று சேர்ந்து இராகங்களாகின்றன. இருந்தும், நாம் பாடுகின்ற இராகங்களிலும், கீர்த்தனங்களிலும் எத்தகைய சுரங்களை உபயோகிக்கிறோம் என்றும், எத்தகைய முறைமையை அநுசரித்து இராகம் பாடுகின்றோம் என்றும் அறியாதவர்களாய் இருக்கிறோம்.

பணிவான வேண்டுகோள்
தொடர்ந்து, தமிழிசையின் வரலாறு, மற்றும் அதன் நுட்பங்கள் பற்றி மிகவும் விரிவாகப் பார்ப்போம். உறவுகள் என்னை ஊக்கப்படுத்தி இப்பணியினைச் சிறப்பாக முடிக்கும்வரை துணை நிற்பார்கள் என்றே எண்ணுகிறேன்.

இசை நுட்பங்கள் தெரிந்தவர்கள், இசை வல்லுனர்கள் பெருமனதுகொண்டு இச்சிறியேனின் அறியாமைகளை,  பிழைகளை பொருத்தருளுமாறு வேண்டுகிறேன். -சிறீ சிறீஸ்கந்தராஜா.

இசைத்தமிழ் வரலாறு-thamil.co.ukஇசைத்தமிழ் வரலாறு – இசையமுதம் : அறிமுகம்

இலக்கியம் கலைகள் என்றால் அது மனிதனின் வாழ்வியலைப் பேசவேண்டும்!. சங்கத் தமிழன் தன் வாழ்வியலை அகம் புறம் என்று வகுத்துக் கொண்டான்!. அதனையே நாம் காதல் வீரம் என்று ஆக்கிக் கொண்டோம்!. வீரம் என்றால் போர்க்குணம்!பொங்கும் இன்பக் காதல் என்றால் பூமணம்!

இத்தகைய காதலையும் வீரத்தையும் தான் பயின்ற கலைகள் மூலம் செதுக்கி வைத்தான்!. தன் வரலாற்றைப் பொறித்து வைத்தான்!. காவியம்! ஓவியம்! சங்கீதம்! சிற்பம்! நடனம்! வானசாஸ்த்திரம்! மருத்துவம்! மன்மதக்கலை! இவையெல்லாம் பண்டைத் தமிழனின் பாரம்பரியங்கள்!

எமக்காக அவன் விட்டுச்சென்ற பரம்பரைச் சொத்துக்கள்! இத்தகைய கலைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் மிகத்துல்லியமான இலக்கண விதிகளை வகுத்துத் தந்திருக்கின்றான்!. இவற்றில் இசை என்பது மிக அற்புதமான ஓர் கலையாகும்!

சிற்பங்களின் நுட்பங்கள் தெரியாமல் உயிருள்ள ஒரு சிற்பத்தை எந்தச் சிற்பியாலும் செதுக்கிவிட முடியாது!. ஓவியத்தின் உத்திகளை அறியாமல் ஓவியம் வரைவது சாத்தியமில்லை!. நடனத்திற்கான இலக்கணங்களைத் தவிர்த்து நாம் பரதம் பயின்றுவிட முடியாது!. இசை ஞானம் இல்லாமல் ஒரு கீர்த்தனையை ஆலாபனை செய்ய இயலாது!. காவியம் அல்லது செய்யுள் இலக்கணம் தெரியாமல் நாம் எப்படி கவிதை எழுத முடியாது!.

ஒரு கலையைக் கற்றுக் கொள்வதாயின் முதலில் நாம் அதன் அரிச்சுவடுகளை அறிந்து கொள்ளவேண்டும்!. ஆம்!! இசைத்தமிழின் அரிச்சுவடுகளை அழகு தமிழில் மிக எளிமையான முறையில் நாமும் அறிந்து கொள்வோம்!.

இசை!
இசைத்தமிழ்-thamil.co.uk
சலம்பூவோடு தூபம் மறந்தறியேன்
தமிழோடிசை பாடல் மறந்தறியேன்
நலந்தீங்கிலும் உன்னை மறந்தறியேன்
உன்னாமம் என்னாவில் மறந்தறியேன்….”

திருநாவுக்கரசரின் தாய்மொழி தமிழாதலின் “தமிழோடு இசைப்பாடல் மறந்தறியேன்” என்று பாடுகின்றார். முன்னோர்களின் பாக்கள் யாவும், இன்னிசை கலந்தபின்பே உயர்வான அர்த்தங்களை மனதிற்குப் புலப்படுத்தி எம்மை ஆனந்தப் படுத்துகின்றன.

நாகப்பாம்பு பாம்பாட்டியின் மகுடியின் இனிய நாதத்தைக்கேட்டுத் தன்னை மறந்து ஆனந்தத்தினால் படம்விரித்தாடுகின்றது. கீதை நாயகனின் இனிய புல்லாங்குழல் ஓசை கேட்டு, மாடுகள் பின் செல்லுகின்றன.

இனிய ஓசையுடைய பட்சிகள், அதிகாலையில் விழித்துப் பாடுகின்றன. தாயின் தாலாட்டைக் கேட்டு, மடியில் தவழும் மழலை தன்னை மறந்து துயில் கொள்ளுகின்றது. நாரதர், அநுமார், இராவணன் முதலியவர்கள் இசையைக் கொண்டே இறைவனின் அருளைப் பெற்றார்கள்.

இசையானது மனதைச் சாந்தப்படுத்தி, தெய்வத்தோடு ஒற்றுமைப்படச் செய்கின்றது. சகல நற்குணங்களையும் வளர்த்துத் தெய்வபதம் பெறச் செய்கின்றது. இம்மேம்பாடுடைய இசையைப் பயிற்சிக்கும் எவரையும் அது உயர்த்தி வைக்கும்.

சகல கலைகளிலும் செல்வத்திலும் தெய்வபக்தியிலும் விருத்தியடையச் செய்யும். இத்தகைய இசையை அற்பமாக நினைத்து உலகியல் வழிகளில் உபயோகப் படுத்துகின்றவர்கள் புன்னெறியடைந்து மறைந்து போவார்கள்.

தெய்வத்தைத் துதிப்பதையே முதன்மையாகக்கொண்ட நம் முன்னோர்கள் இசையின் நுட்பத்தைப்பற்றி மிக விரிவாக எழுதியிருக்கின்றார்கள். எழுதப்பட்டவைகள் இக்காலத்தில் பெரும்பாலும் அழிந்தும், தெளிவாக அறிந்து கொள்வதற்கு அரிதாகவும் இருக்கின்றது.

தொல்காப்பியம் என்பது அகத்தியருடைய மாணாக்கனான மதுரைத் தொல்காப்பியரால் எழுதப்பட்ட தமிழ் இலக்கணமாகும். 80,000 சூத்திரங்களடங்கிய பேரகத்தியம் என்னும் அகத்தியருடைய இலக்கணத்தைச் சுருக்கி இவர் 8,000 சூத்திரங்களால் தமது இலக்கண நூலை எழுதினார். தொல்காப்பியம் முழு நூலும் எழுத்து சொல் யாப்பு என்னும் மூன்று பிரிவுகளையுடையதாக இருக்கவேண்டும். இவைகளில் கடைசிப்பிரிவு பூரணமாய்க் கிடைக்கவில்லை.

நச்சினார்க்கினியர், இளம்பூரணர், சேனாவரையர் என்ற மூவர் தொல்காப்பியத்துக்கு உரை எழுதியிருக்கிறார்கள். தற்காலத்தில் வழங்கும் 1612 சூத்திரங்கள் மிகச் சொற்பமென்றே சொல்லவேண்டும். மீதியான 6,388 சூத்திரங்கள் அழிந்துபோயின என்றே நினைக்க இடமிருக்கின்றது. இப்படி அழிந்துபோன தொல்காப்பியம், பூர்வ தமிழரின் வழக்க ஒழுக்கங்கள், அரசமுறைமைகள், நிலத்தின் பாகுபாடுகள் வீணையின் வகைகள் முதலியவைகளைப் பற்றி மிகத் தெளிவாகச் சொல்லுகின்றது.

தென்னிந்திய இசையின் நுட்பத்தையும் அதன் பூர்வீகத்தையும் நாம் அறியவேண்டுமானால் இசைத்தமிழையும் நாடகத் தமிழையும் தன் அங்கமாகக்கொண்டு முத்தமிழ் என்று பெயர் வழங்கும் தமிழ் மொழியைப் பற்றி நாம் சற்று விசாரிக்க வேண்டியதும் அவசியமாகின்றது.

தமிழ் மொழியினது தொன்மை

தமிழ்மொழியின் காலமே தென்னிந்திய இசையின் காலமும் ஆகும். தமிழ் மொழிக்குரிய இனிமையே தென்னிந்திய இசையின் இனிமையுமாகும். தமிழ்மொழி எவ்வாறு ஏனைய அன்னிய மொழிகளோடு கலவாத தனித்த மொழியாக விளங்குகின்றதோ அவ்வாறே தென்னிந்திய இசையும் ஏனைய இசைகளோடு கலவாமல் தனித்த விதிகளைக் கொண்டு விளங்குகின்றது எனலாம்.  ஏனைய மொழிகளையும் ஏனைய இசைகளையும் தரம் குறைக்க வேண்டுமென்பது எமது நோக்கமல்ல.

உலகச் சரித்திரங்கள் எழுதப்படுவதற்கு முன்னும் மற்றத் தேசத்தார் நாகரீகமுடையவர்களாகுவதற்கு முன்னும், அழிந்துபோன லெமூரியாக் கண்டத்திலுள்ளோர் நாகரீகமுடையவர்களாய் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர்.

அக்கண்டத்திலுள்ள தென்மதுரையும், அதில் அரசாண்டு வந்த பாண்டிய மன்னர்களும், சங்கப்புலவர்களும், அவர்கள் பேசிய மொழியாகிய தமிழும், மிகுந்த தொன்மையும் தனிச் சிறப்பும் வாய்ந்தவையாகும்.

“தமிழ்” என்னும் பதத்தின் முதல் இரண்டு எழுத்துக்கள் சேர்ந்த “தமி” என்னும் முதனிலையானது ஒப்பின்மை, தனிமை என்றும், “தமிழ்” என்னும் பதமானது இனிமை, என்றும் அர்த்தப்படுகின்றது.

“திராவிட மொழிகள், சமஸ்கிருத மொழிக்கு வெகு காலத்துக்கு முன்னுள்ளவை யென்பதில் சந்தேகமேயில்லை. ஆரியர் இந்தியாவிற்குள் வருவதற்குமுன் இந்து தேசம் முழுவதிலும் பேசப்பட்ட மொழி தமிழ் என்றே அறிய முடிகின்றது.

எபிரேய மொழியின் எழுத்துக்களிலிருந்து சில கிரேக்க எழுத்துக்களும், கிரேக்க மொழியின் எழுத்துக்களிலிருந்து பாலி மொழியின் எழுத்துக்களும், பாலி மொழியின் எழுத்துக்களிலிருந்து சமஸ்கிருத மொழியின் எழுத்துக்களும், அவைகளிலிருந்தே பிராகிருத மொழியின் எழுத்துக்களும் தோற்றம் பெற்றன என்றும், அம் மொழிகளின் வார்த்தைகள் ஒன்றிற்கொன்று தொடர்புடையனவாய் இருக்கின்றனவென்றும் மொழிவல்லுநர்கள் முடிவு செய்கின்றனர். தமிழ்மொழியின் தோற்றத்தையும் அதன் தொன்மையையும் அவர்களால் கணித்துவிட முடியவில்லை.

மிகப்பூர்வமாயுள்ள இத்தமிழ்மொழி, அதன் பின்வந்த வேறு எந்த மொழிகளாலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியவில்லை. சமஸ்கிருத மொழியானது தமிழ்மொழியில் எவ்வித மாறுதலையும் உண்டாக்கமுடியாமல், இன்றும் ஒரு அன்னிய மொழியாகவே இருந்துவருகிறது. தமிழ்மொழியென்று சொல்லவுங்கூட வெறுத்த ஆரியர், திராவிட மொழியென்று பெயர் வைத்தார்.

முத்தமிழ்
முத்தமிழ்இயல் (இயற்தமிழ்), இசை (இசைத்தமிழ்), நாடகம் (நாடகத்தமிழ்) ஆகிய மூன்றும் தமிழ் மொழியின் இணையான கூறுகள் ஆகும். மொழியை இசையுடனும், நாடகத்துடனும் இணைத்துப் பார்க்கும் கண்ணோட்டம் பிற மொழிகளில் காணப்படாத சிறப்பு எனலாம்.

இயல் என்பது எழுதப்படுவதும் பேசப்படுவதுமாகிய தமிழ். இசை என்பது பண்ணிசைத்துப் பாடப்படும் தமிழ். கூத்து என்பது ஆடல்பாடல்களுடன் உணர்த்தப்படும் தமிழ்.

இயல் (இயற்தமிழ்)
இயல் என்னும் தமிழ், இயல்பாகப் பேசப்படுவதும் எழுதப்படுவதுமாகிய தமிழை இயல் என்று வகைப்படுத்தபடும். தொல்காப்பியப் பாயிரமானது தொல்காப்பியத்தை மொழிப்புலம் என்று குறிப்பிடுகிறது. மொழிப்புலத்தில் பேசப்படும் வழக்கும், எழுதப்படும் செய்யுளும் அடக்கம் என்கிறது. இந்தப் புலத்தில் எழுத்து, சொல், பொருள் என்னும் மூன்று படிநிலைகள் உள்ளன. இவற்றைச் செந்தமிழ் இயற்கை சிவணிய நிலம் என அது குறிப்பிடுகிறது. செந்தமிழ் இயற்கை என்பது இயல்.

இசை (இசைத்தமிழ்)
செவிவழிபுகுந்து மனதிற்கு மகிழ்ச்சியைத்தரும் ஓர் ஒலிதான் இசை என்பதாகும். இசை என்ற சொல்லுக்கு இசையவைப்பது என்றும் பொருள் இருக்கிறது. ஒழுங்கான கட்டுபடுத்தப்பட்ட இனிய ஒலியை இசையாகும். பிறப்புமுதல் இறப்புவரை இசை எம்முடன் பயணிக்கின்றது. தாலாட்டாக ஆரம்பித்து இறப்பில் ஒப்பாரியாக இசை விரியும் பரிமாணங்கள் அடர்த்தியானவை.

அகம், புறம் இரண்டினையும் ஐக்கியப்படுத்தி ஒருமித்த தன்மையில் இவற்றில் ஊடுருவி உள்ளம், உடல் இரண்டினுக்கும் விவரிக்க இயலாத சுகமான அனுபவத்தை வழங்கக்கூடியதும் இசை என்றால் அதை மறுப்பதற்கில்லை.

நாடகம் (நாடகத்தமிழ்)
நாடகம் என நாம் கூறுவதைப் பழந்தமிழ் கூத்து என்று வழங்குகிறது. கூத்து ஆடுவோர் கூத்தர் கூத்தர் எனப்பட்டனர். கூத்து அகக்கூத்து, புறக்கூத்து, என இரு வகைப்படும். அகக்கூத்து எனபது வீட்டுக்குள் ஆடப்படும் வரிக்கூத்து. புறக்கூத்து பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நடைபெறுவது. கூத்து தமிழர்களின் பாரம்பரிய நாட்டர் கலை வடிவங்களில் ஒன்று.

கிராமத்தின் மண்வாசனையையும், கிராம மக்களது வாழ்வாதாரங்களையும், அவர்கள் மதம் மீது கொண்ட பற்றுதலையும் வெளிப்படுத்தும் வகையில் அமைவது கூத்துக்கலையாகும். கூத்துக்கள் பல்வேறு செய்திகளை சமூகத்திற்குச் சொல்கின்றன.

முற்காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் பொழுதுபோக்கிற்காகவும், தங்களது களைப்பைப் போக்கும் செயற்பாடாகவும் ஒரு முற்றத்தில் ஒன்று கூடி ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்தனர். அதுவே நாளடைவில் பல்வேறு பரிணாமங்களைப் பெற்று கலைகளாகத் தோற்றம் பெற்றது. அவர்கள் அன்று பொது முற்றத்தில் ஆடியவை இன்று கூத்து என்ற பெயரைப் பெற்று வளர்ந்து நிற்கின்றன.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக இந்தக் கூத்துக்கள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் இந்தக் கூத்துக்களின் கதையம்சமும், கூத்துக்களினூடாக கூறப்படும் செய்திகளும் தற்போதைய சமூகத்தினரையும் ஈர்ப்பவையாக அமைந்துள்ளன.

தமிழர் இசை
யாழ்- thamil.co.ukபரதமுனிவர்,தமது நாட்டிய சாத்திரம் என்னும் நூலில் தென்னாட்டுமக்கள் பாட்டிலும் பல இசைக்கருவிகள் வாசிப்பதிலும், கூத்திலும் மிக்கதிறம் வாய்ந்தவர்கள் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அவர் குறிப்பிட்டிருப்பது பண்டைய தமிழ் இசையே என்பதும் பண்டைய தமிழிசையே இன்றைய கர்னாடக சங்கீதத்திற்கு தாயாகத் திகழ்ந்தது எனபதும் அனைத்து ஆய்வாளர்களின் ஒருமித்த கருத்தாகும்.

தொல்காப்பியத்தில் மக்கள் தம் தொழிலைச்செய்ய உதவும் கருவி இசை ஒன்றைப் “பறை” என்றும், பொழுது போக்கிற்கான கருவி இசையை “யாழ்” என்றும் குறிப்பிடுகின்றார்.

எட்டுத்தொகை சேர்ந்த பரிபாடல் பண்ணுடன் கூடிய, 70 இசைப்பாடல்களைக் கொண்ட ஒரு தொகுப்பாகும். ஆனால் நமக்கு 20 பாடல்களே கிடைத்திருக்கின்றன.

மூவேந்தர்களின் அவையில் தமிழ் இசை பெரிதும் போற்றப்பட்டிருக்கிறது.

சிலப்பதிகாரத்தில் இளங்கோ அடிகள் யாழ் ஆசிரியன் மற்றும் குழல் ஆசிரியன் ஆகியோரின் இலக்கணங்களை சிறப்பாக எடுதுரைக்கிறார்.

103 பண்களின் பெயர்கள் தமிழர் இசையில் விளங்கியதை சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

கிபி 3 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிபி 6ஆ ம்நூற்றாண்டு வரை தமிழக வரலாற்றுக்கும் தமிழ் இசைக்கும் இருண்டகாலம் என்று கூறப்படுகிறது.

கிபி ஆறாம் நூற்றாண்டு சமணர்காலத்தில், சமணர் இசையை வெறுத்ததால் பல இசை நூல்கள் அழிந்து போய்விட்டன.

கிபி ஏழு, எட்டு, ஒன்பதாம்நூற்றாண்டுகளில், தேவார திவ்ய பிரபந்தங்கள் தமிழில் தோன்றின.

ஆழ்வார்களும், நாயன்மார்களும் பண்ணோடு பாடிய சிறந்த தமிழ்ப்பாடல்கள், தமிழுக்குக்கிடைத்த அரும் புதையல்களாகும்.

மணிமேகலை சீவகசிந்தாமணி பெரியபுராணம திருவிளையாடற் புராணம் ஆகிய நூல்களில் பல இசைக்கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன.

தமிழர் இசை எனும்போது தமிழ்மொழி மட்டுமல்ல தமிழ்ப் பண்பாட்டினையும் சேர்த்துதான் நாம் காணவேண்டி உள்ளது. மொழியிலிருந்து, இசையைப் பிரிக்க முடியாது. அதனால்தான் இசைத்தமிழ் என்கிறோம்.

நான்குவகை நிலங்களாக இயற்கையைப் பிரித்தவர் தமிழர். நான்கிற்கும் கருப்பொருள், உரியபொருள் வகுத்தது நம் தமிழ் மரபு. நால்வகை நிலங்களுக்குமான நான்கு பெரும்பண்கள் உருவானது. பண்களே, காலப்போக்கில் ராகங்களாக வளர்ச்சியடைந்தன பண்ணென்பது பாடலின் இசைவடிவம் அதை “மெட்டு” என்றும் கூறலாம். நான்கு நிலத்திற்கும் உரிய பெரும்பண்ணை “பாலை” என்றழைப்பர்.

தமிழர் இசையானது, அடிப்படையில் இன்னிசை(மெலொடி)யானது, அதுதான் நமக்கு அடிப்படையான சுவையாகும். சம்பந்தர் பல இடங்களில் ’இன்னிசை’ என்கிறார் சுந்தரர், நாளும் இன்னிசையால் தமிழ்பரப்பும் ஞான சம்பந்தன் என்கிறார்.

15ஆம் நூற்றாண்டில் அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழ்பாடல்களில், பலவிதமான தாள எண்ணிக்கைகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

18ஆம் நூற்றாண்டில் அருணாசலக்கவிராயர் “இராம நாடகம்” என்னும் இசைநாடகத்தை தமிழில் இயற்றினார்.

திரிகூடராசப்பகவிராயர் “குற்றாலக்குறவஞ்சி” என்னும் மிக அற்புதமான இசைநாடகத்தை இயற்றினார்.

19ஆம் நூற்றாண்டில் கவிகுஞ்சரபாதி, அண்ணாமலைரெட்டியார், (காவடிச்சிந்தின் தந்தை) ராமலிங்க அடிகளார், பாரதியார் பாரதிதாசன் போன்றவர்களின்பாடல்கள், தமிழரின் இசைஎனும் பாரம்பரியத்திற்கு வலிமையும் பெருமையும் சேர்த்த பாடல்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.

ஆப்ரஹாம் பண்டிதர் சேக்கிழாருக்குப்பின் தமிழர் இசைக்கு ஆக்கம் தந்தவர் ஆவார். இவரது அரியமுயற்சியால் “கருணாமிர்தசாகரம்” என்னும் இசைத்தமிழ்நூல் நமக்குக் கிடக்கப்பெற்றது.

விபுலானந்த அடிகள் பல ஆண்டுகாலம் இடைவிடாது ஆராய்ந்து “யாழ்நூல்” என்ற அரிய நூலை இயற்றினார்.

பண்டைத்தமிழர் கண்டுணர்ந்த யாழினை மீண்டும் தமிழகத்துக்கு வழங்கிய பெருமை அடிகளாரையே சேரும். தமிழர் இசையானது, தமிழைப்போலவே இன்னும் இன்னும் சிறப்பாக இன்றும் திகழ்கிறது. என்றும் திகழும் என்றாலும் அது மிகையன்று.

பழந்தமிழ் இசை – நூல்கள்

தொடர் - 05பழந்தமிழ் இசை என்பது தமிழரின் மரபு வழியான மிகப் பழைமையான இசைச் செல்வமாகும். இசை, கூத்து ஆகியவற்றின் கலை நுட்பங்களை விளக்கும் இலக்கணத் தமிழ் நூல்கள் எழுந்தன. இந்நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலம் முச்சங்க காலம் என அறியப்படுகிறது. இம்முச்சங்க காலம் இற்றைக்கு ஏறத்தாழ மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. எனவே தமிழர் இசையும் கூத்தும் மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே செவ்விய கலைகளாக விளங்கின என உறுதியாகக் கொள்ளலாம்.

கி. பி. 16 ஆம் நூற்றாண்டளவில் சிறப்பு பெற்ற கர்நாடக இசைக்கும் தமிழிசைக்கும் பலவிதமான ஒற்றுமைகள் உண்டு. இன்று தழைத்தோங்கி இருக்கும் கர்நாடக இசையே தமிழிசையின் மறுவடிவம் என்றும் கூறுவர்.

சங்க நூல்களான பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை, தொல்காப்பியம் ஆகிய நூல்களிலும், ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றான சிலப்பதிகாரத்திலும் தமிழிசை பற்றிய பல செய்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

கி. பி. ஆறாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி 10 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தோன்றிய இந்துசமய மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் அப்பர், திருஞான சம்பந்தர், மாணிக்கவாசகர் போன்ற நாயன்மார்கள் தோன்றி பழந்தமிழிசைக்குப் புத்துயிர் அளித்தனர்.

தமிழ் இசைக்கு இலக்கணம் வகுத்த முதல்நூல் அகத்தியம் என்று அறிஞர்கள் கூறுவர். ஆனால் அந்த அரிய நூல் இப்போது இல்லை. அகத்தியம் ஏழாயிரம் வருடங்களுக்கும் முன்னர் அகத்தியரால் எழுதப்பட்டது என்பது தமிழாய்வாளர்களின் கருத்தாகும்.

முச்சங்க காலத்தில் இசைக்கு இலக்கண நூல்கள் எழுதப்பட்டன. கூத்துக்கும் இலக்கணம் எழுதப்பட்டது. இசைக்கு இலக்கணம் வகுத்த நூல் அகத்தியம் என்பர். எனவே அகத்தியத்திற்கு முன்னரும் பல இசை நூல்கள் இருந்திருக்க வேண்டும்.

அகத்தியத்திற்குப் பின்னர் தோன்றிய இசை நூல்களான பெருநாரை, பெருங்குருகு, முதுநாரை, முதுகுருகு, பஞ்சபாரதீயம், பதினாறுபடலம், வாய்ப்பியம், குலோத்துங்கன் இசைநூல் போன்ற நூல்களும் காலத்தால் அழிந்தன. எஞ்சிய நூல்கள் பற்றி இடைக்கால உரையாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

1 – அகத்தியம் (அகத்திய முனிவர்)
இயல், இசை, நாடகம் என்ற முத்தமிழுக்கும் இலக்கணம் கூறும் ஒரு பெரிய இலக்கண நூல். தென்மதுரையிலிருந்த தலைச்சங்கப் புலவர்களுள் முதல்வராகிய அகத்திய முனிவரால் அருளிச் செய்யப்பட்டது. இது நச்சினார்க்கினியார் காலத்திலேயே இறந்து போயிற்று. ஆயினும் இதிலுள்ள சில சூத்திரங்கள் மட்டும் பழைய உரைகளில் ஆங்காங்கு காணப்படுகின்றன.

இந்நூல் பன்னீராயிரம் நூற்பாக்களைக் கொண்டது என்பர். எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, சந்தம், வழக்கியல் போன்ற பகுதிகளைக் கொண்டது. இந்நூலின் சில நூற்பாக்களே கிடைத்துள்ளன.

2 – இசை நுணுக்கம் (சிகண்டி என்னும் முனிவர்)
இது ஓர் இசைத் தமிழ்நூல் ஆகும்.இது சாரகுமாரன் அல்லது சயந்தகுமாரனென்பவன் இசையறிதற்பொருட்டு, அகத்தி முனியவர் மாணாக்கர் பன்னிருவருள் ஒருவராகிய சிகண்டியென்னும் அருந்தவ முனிவரால் வெண்பாவாலியற்றப் பட்ட இசைத் தமிழ்நூல் ஆகும். இந்நூல் இடைச்சங்கமிருந்த காலத்தில் எழுதப்பட்டதென்று அடியார்க்கு நல்லாருரையாலும், அச்சங்கப் புலவர்க்கு நூலாகவிருந்ததென்று இறையனாரகப் பொருளுரையாலும் அறியமுடிகிறது.

3 – இந்திர காளியம் (யாமளேந்திரர்)
இது யாமளேந்திரரென்னும் ஆசிரியராற் செய்யப்பட்ட இசைத்தமிழ் நூலாகும். இந்நூல் இன்று கிடைக்கவில்லை. அடியார்க்கு நல்லார் உரையெழுதுவதற்கு மேற்கோளாகக் கொண்ட நூல்களில் ஒன்றாகும்.

4 – பஞ்சபாரதீயம் (தேவவிருடி நாரதன்)
இது ஒரு இசைத் தமிழ்நூலாகும். தம்முடைய காலத்திலேயே இந் நூலிறந்து போயிற்றென்று அடியார்க்கு நல்லார் எழுதியிருக்கின்றனர்.

5– பஞ்சமரபு (அறிவனார்)
பழந்தமிழர் இசை, நாடக இலக்கண நூல். இசை மரபு, வாக்கிய மரபு, நிருத்த மரபு, விநய மரபு, தாளமரபு என்னும் ஐந்து மரபுகள் பற்றிய நூலிது. இசைமரபு, வாக்கிய மரபு, நிருத்த மரபு, அவிநயமரபு, தாள மரபு ஆகிய ஐந்தின் மரபினை உணர்த்துவதால் இந்நூல் பஞ்சமரபு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

“இசையும் முழவும் தாளமும் கூத்தும்
அசைவில் அவிநயம் அஞ்சுறுப் பாகும்”
– பஞ்சமரபு விளக்க மேற்கோள் நூற்பா. இந்நூலாசிரியர் அறிவனார் ஆவார். இவர் சேறை என்னும் ஊரைச் சேர்ந்தவர். இந்நூலில் முடத்திருமாறன் என்ற பாண்டியனை முன்னிறுத்தும் சில பாடல்கள் காணப்படுகின்றன. முடத்திருமாறன் இடைச்சங்கத்தின் இறுதியில் வாழ்ந்த பாண்டிய மன்னன் ஆவான். எனவே இந்நூல் இடைச்சங்கத்தின் இறுதியில் கடைச்சங்கத்தின் தொடக்கத்தில் படைக்கப்பட்ட நூலாகக் கருதப்படுகிறது.

பஞ்சமரபின் முதற்பிரிவு இசை மரபு பற்றியதாகும்.
(1) யாழ் மரபு
(2) வங்கிய மரபு
(3) கண்ட மரபு
(4) நிருத்த மரபு
(5) வகையொழிபு மரபு என்னும் ஐந்து பிரிவுகள் உள.

யாழ் மரபு
பண்டைய தமிழர்கள் நிலத்தைக் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என ஐந்தாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு நிலத்திற்கும் ஒவ்வொரு யாழாக ஐந்து யாழ்களைக் கண்டனர். இவை குறிஞ்சியாழ், முல்லையாழ், மருதயாழ், நெய்தல்யாழ், பாலையாழ் என அழைக்கப்பட்டன.

பஞ்சமரபு என்ற இசை இலக்கண நூலில் 18 வெண்பாக்கள் யாழ்மரபு பற்றிக் கூறுகின்றன. இவற்றில் யாழ்வகை, நரம்புகள், யாழ் செய்யப்படுவதற்குரிய மரங்கள், யாழின் உறுப்புகள், அவற்றிற்குரிய இலக்கண அமைதிகள், யாழிற்குரிய செய்கைகள் பற்றிக் கூறுகின்றன.

யாழ் வகைகள்
யாழின் வகைகள்பஞ்சமரபு நால்வகை யாழ்களைப் பற்றிக் கூறுகின்றது.
(1) பேரியாழ் – 21 நரம்புகளைப் பெறும்.
(2) மகரயாழ் – 19 நரம்புகளைப் பெறும்.
(3) சகோடயாழ் – 14 நரம்புகளைப் பெறும்.
(4) செங்கோட்டியாழ் – 7 நரம்புகளைப் பெறும்.

“பேரியாழ் பின்னு மகரஞ் சகோடமுடன்
சீர்பொலி சொல் கோடு செப்பின ராற்றார் பொலிந்த
யின்ன முளவே சில”  இவை தவிர வேறுவகை யாழ்களும் உள்ளன எனவும் கூறுகிறது. இவ்யாழ்களுக்குரிய நரம்புகள் பற்றியும் அந்நூல் கூறுகின்றது.

பேரியாழைப் பெருங்கலம் எனவும், பாலையாழ் எனவும் அழைப்பர்.

மகரயாழ் 19 நரம்புகளைக் கொண்டிருக்கும். மகரயாழ் கோடு, பத்தல், ஆணி, நரம்பு, மாடகம் என்னும் ஐந்து உறுப்புகளைப் பெற்றிருக்கும்.

சகோடயாழ் 14 நரம்புகளைக் கொண்டிருக்கும். திருஞானசம்பந்தரோடு தலயாத்திரை மேற்கொண்ட திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் கையில் இது தவழ்ந்துள்ளது.

செங்கோட்டியாழ் 7 நரம்புகளைக் கொண்டிருக்கும். சங்க இலக்கியங்களில் கூறப்படும் சீறியாழாகவும் இதனைக் கருத வாய்ப்புள்ளது.

யாழ் செய்வதற்குரிய மரங்கள் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கொன்றை, கருங்காலி, மென்முருக்கு, குமிழ், தணக்கு ஆகிய மரங்களால் செய்யப்படும். இவ்வகை யாழ்கள் உத்தம யாழ்கள் என்று அழைக்கப்படும்.

6– பெருங்குருகு (தெரியவில்லை)
இந்நூல் முதுகுருகு என்றும் சொல்லப்படும். இது தலைச்சங்கப் புலவரியற்றிய இசைத் தமிழ் நூல்களுளொன்று. இந்நூல் தமது காலத்தே தானே இறந்து போயிற்றென்று அடியார்க்கு நல்லார் எழுதியிருக்கின்றனர்.

7– பெருநாரை (தெரியவில்லை)
இந்நூல் முதுநாரை என்றும் சொல்லப்படும் ஓர் இசைநூல். இது தலைச்சங்கப் புலவரியற்றிய இசைத்தமிழ் நூல்களுளொன்று. அடியார்க்கு நல்லார் காலத்தேதானே இதுவும் இறந்துபோயிற்றென்று தெரிகிறது.

8– தாளவகை யோத்து (தெரியவில்லை)
தாள இலக்கணம் கூறும் பழந்தமிழ் நூல்.

10.கூத்தநூல்
கூத்துக்கலையின் நுட்பத்தை விளக்கும் நூலாகக் கூத்தநூல் உள்ளது. கூத்தனூரைச் சார்ந்த சாத்தனார் இந்நூலை இயற்றியுள்ளார். இந்நூல் ஒன்பது பகுதிகளைக் கொண்டது.

11.சங்கீதரத்னாகரம்
சங்கீதரத்னாகரம் வடமொழியில் அமைந்துள்ளது. கி.பி. 14-ஆம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீரில் வாழ்ந்த சாரங்கதேவரால் இயற்றப் பெற்றது. இவரை நிச்சங்க சாரங்கதேவர் என்பர். இசையில் எவ்வித ஐயப்பாடும் இல்லாதவர் என்ற பொருளால் நிச்சங்க சாரங்கதேவர் என்றனர். இவர் தமிழ்நாட்டில் வழங்கிய தேவாரப் பண்கள் பற்றிக் கூறியுள்ளார்.

12.குணநூல்
இது நாடகத்தமிழ் நூல்களுளொன்று. இதிலுள்ள சில சூத்திரங்கள் மட்டுமே வழக்கிலுள்ளன. எனினும், நூல் இறந்துபோயிற்றென்றும் அடியார்க்கு நல்லார் எழுதியிருக்கின்றனர்.

13.சயந்தம்
இது நாடகத்தமிழ் நூல்களுளொன்று. இதிலுள்ள சூத்திரங்களிற் சில வழக்கிலுள்ளன. இந்நூலும் இறந்தது போயிற்றென்று அடியார்க்கு நல்லார் எழுதியிருக்கின்றனர்.

14.செயிற்றியம்
இது செயிற்றியனாரென்னும் ஆசிரியராற் சூத்திரரூபமாக இயற்றப்பட்ட நாடகத் தமிழ் நூல். இதிலுள்ள சூத்திரங்களிற் சில வழக்கிலுள்ளன. இந்நூலும் இறந்தது போயிற்றென்று அடியார்க்கு நல்லா ரெழுதியிருக்கின்றனர்.

15.பரதசேனாபதீயம்
இது ஆதிவாயிலாரென்னும் ஆசிரியரால் வெண்பாவாற் செய்யப்பட்ட நாடகத்தமிழ் நூல். சிலப்பதிகாரவுரை யெழுதுவதற்கு அடியார்க்கு நல்லார் மேற்கோளாகக் கொண்ட நூல்களுளொன்று.

16.பரதம்
இது நாடகத்தமிழ் நூலுளொன்று. இதனை இறந்துபோன நூல்களுள் ஒன்றாக அடியார்க்கு நல்லார் எழுதியிருக்கின்றனர்.

17.மதிவாணர் நாடகத் தமிழ்நூல்
இது சூத்திரப்பாவாலும் வெண்பாவாலும் மதிவாணனாரென்னும் பாண்டியரொருவராற் செய்யப்பட்ட நாடகத்தமிழ் நூல். அடியார்க்கு நல்லார் உரை யெழுதுவதற்கு மேற்கோளாகக் கொண்ட நூல்களுளொன்று.

பழந்தமிழ் இசை – நூல்கள்
சங்ககால இலக்கிய நூல்கள் -thamil.co.ukபழந்தமிழ் மக்கள். வேறு இன மக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொள்வதற்கு முன்பே இசையும் அதனோடு இணைந்த கூத்தும் உருவாகி வளரத் தொடங்கின. இதனால் போலும் இசை, கூத்து ஆகியவற்றின் கலை நுட்பங்களை விளக்கும் இலக்கணத் தமிழ்நூல்கள் எழுந்தன. இந்நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலம் முச்சங்க காலம் என அறியப்படுகிறது. இம்முச்சங்க காலம் இற்றைக்கு ஏறத்தாழ மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. எனவே தமிழரின் இசையும் கூத்தும் மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே செவ்விய கலைகளாக விளங்கின என உறுதியாகக் கொள்ளலாம்.

இசையும் கூத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த கலைகள். கூத்து என்பதைப் பழந்தமிழ் மக்கள் நாடகம், நாட்டியம், ஆடல் என்ற சொற்களால் இந்தக் கலையைக் குறித்தனர். இவ்விரு கலைகளை இணைத்தும் இலக்கண நூல்கள் எழுதப்பட்டன. கால ஓட்டத்தில் அவையெல்லாம் நூல்கள் அழிந்துபோயின.

தொல்காப்பியத்தில் இசைக் கூறுகள்
பழந்தமிழ் இலக்கண நூல்களுள் முழுமையாகக் கிடைக்கும் நூல் தொல்காப்பியம். எழுத்து, சொல், பொருள் என்ற தமிழ் இலக்கணம் கூறும் நூல் இது. இசைத்தமிழ், தொடர்பான செய்திகளையும் இந்நூலில் ஆங்காங்குக் காணலாம். எடுத்துக்காட்டாகப் பொருளதிகாரம் அகத்திணையியல் 18 ஆம் சூத்திரம் தமிழரின் வாழ்க்கை நெறியின் அடிப்படைப் பண்பாட்டுக் கருவூலங்களைக் குறிப்பிடுகிறது.

“தெய்வ முணாவே மாமரம் புட்பறை
செய்தி யாழின் பகுதியொடு தொகைஇ
அவ்வகை பிறவும் கருவென மொழிப”
(தொல். அகத்திணையியல் – 18) இங்கு தெய்வம், உணா, மா, மரம், புள், பறை, யாழ் ஆகிய பொருள்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இந்த ஏழும் தமிழர் பண்பாட்டுக் கருப்பொருள்கள். ஏழு கருப்பொருளில் ஒன்று யாழ். மற்றொன்று பறை.

தொல்காப்பியம் கூறும் “யாழ்” என்னும் சொல் பழந்தமிழர் வகுத்த பண்ணிசையைக் குறிக்கும். மிடற்றிசை (குரலிசை), நரம்புக் கருவியிசை (யாழ் என்னும் தந்திக் கருவி இசை) காற்றுக் கருவியிசை (குழல் கருவியிசை) ஆகியவற்றின் முறைகளும் மரபுகளும் பற்றியதாகும்.

பண்வகைகளை “யாழின் பகுதி” எனவும் இசைநூலை “நரம்பின் மறை’” எனவும் தொல்காப்பியர் குறித்துள்ளார். இதனால், பண்டைநாளில், நரம்புக் கருவியாகிய யாழினை அடிப்படையாகக் கொண்டே பண்களும் அவற்றின் திறங்களும் ஆராய்ந்து வகைப்படுத்தப்பட்டன என அறியலாம்.

பறை
தொல்காப்பியர் கூறும் “பறை” என்னும் சொல் தாளம் பற்றியதாகும். அதாவது தாளத்தைக் கொட்டிக் கொடுக்கும் பல்வேறு தாளக்கருவிகளின் முறைகளும் மரபுகளும் பற்றியதாகும். நிலத்தை ஐந்தாக வகுத்துக் கொண்ட தமிழர் அந்தந்த நிலத்துக்குரிய இசையை உருவாக்கினர். தொல்காப்பியர் முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய ஐவகை நிலங்களுக்கும் உரிய தொழில் இசையையும், இன்ப இசையையும் தெளிவாக வகுத்து வைத்துள்ளார்.

பண் இசைப்பதற்குரிய பொழுதையும் வரையறை செய்துள்ளார். இசை என்ற சொல் தொல்காப்பியத்தில் 24 இடங்களில் வந்துள்ளது. இவை அனைத்தும் இசைக் கலையுடன் ஒரு வகையில் தொடர்பு உள்ளதாகவே அமைந்துள்ளது.

தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் பாட்டு, வண்ணம் ஆகிய சொற்கள் இசையோடு தொடர்புடைய ஆழ்ந்த பொருள் பொதிந்த சொற்களாகவே அமைந்துள்ளன. பாடல்களை அவற்றின் அமைப்பு, கருத்து மற்றும் இசைத்தன்மையைக் கொண்டு பாகுபாடு செய்துள்ளார். கலிப்பாவும், பரிபாடலும் இவ்வகையில் குறிப்பிடத்தகுந்தன.

ஊடல்தீர்க்கும் வாயில்களாகத் தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் பாணன், கூத்தன், பாடினி, விறலி ஆகியோர் இசையிலும் கூத்திலும் திறமை உடையவர்கள் என்பதைச் சங்க இலக்கியத்தின் வாயிலாக அறிய முடிகிறது.

ஐந்துதிணைப் பண்கள்
பழந்தமிழ் மக்கள் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்க்கை நடத்தினர். தாம் வாழ்ந்த நிலத்தை ஐந்தென வகுத்துக் கொண்டனர்.
மலையும் மலைசார்ந்த இடமும் “குறிஞ்சி” என்றனர்.
காடும் காடு சார்ந்த இடமும் “முல்லை” என்றனர்.
வயலும் வயல் சார்ந்த இடமும் “மருதம்” என்றனர்.
கடலும் கடல் சார்ந்த இடமும் கடலோரப் பகுதியும் “நெய்தல்” என்றனர்.
குறிஞ்சியும் முல்லையும் தன் இயல்பில் திரிந்து பாலை என்னும் வடிவம் கொள்ளும். (குறைவான வளம் கொண்ட நிலப் பகுதியைப் “பாலை”என்றனர்).

நிலத்தை ஐந்தாக வகுத்துக் கொண்ட தமிழர் அந்தந்த நிலத்துக்குரிய இசையை உருவாக்கினர். அந்தந்த நிலத்திற்குரிய பண்களைக் கீழ்க்கண்டவாறு வகுத்துக் கொண்டனர்.
குறிஞ்சி நிலத்திற்குரியது குறிஞ்சிப் பண்.
முல்லை நிலத்திற்குரியது முல்லைப் பண்.
மருத நிலத்திற்குரியது மருதப் பண்.
நெய்தல் நிலத்திற்குரியது செவ்வழிப் பண்.
பாலை நிலத்திற்குரியது பாலைப் பண்.

இசைத்தூண்கள்
நெல்லையப்பர் கோவிலின் இசை தூண்-thamil.co.ukதமிழிசையின் மகத்துவம் நிலைத்து வாழவேண்டும் என்று பண்டைத்தமிழ் மக்கள் நினைத்தார்கள். இதனால் போலும் ஆலயங்களிலே இசைத்தூண்களை அமைத்தார்கள். அந்தத் தூண்களை தட்டினால் இனிமையான இசை ஒலிக்கும். மதுரை, திருநெல்வேலி, திருக்குறுங்குடி, சுசீந்திரம் ஆகிய இடங்களிலே இசைத்தூண்களிலே இன்றைக்கும் இசை எழுகின்றது.

தமிழிசையின் பெருமைக்குச் சான்றாக ஒலிக்கின்றது, உலகிலேயே வேறு எங்குமே இல்லாத “மிடறு” என்ற இசைத்தூண்கள்.

உலக அதிசயங்களில் இடம்பெறாத தமிழர்களின் கட்டிடக்கலைதான் இசைத்தூண்கள் ஆகும்.

ஒரு நீளமான பாறையை வெட்டி எடுத்து, அதிலிருந்து ஏழு தனித்தனி சிறிய தூண்களாக வடித்துள்ளனர். ஒவ்வொரு சிறிய தூண்களை தட்டினால் அவை ஏழு சுரங்களையும் இசைக்கின்றன.

சில பெரிய தூண்களை சுற்றி இடம் பெற்றுள்ள சிறிய தூண்களில் ஐம்பத்தி மூன்று தனித்தனி ராகங்களைக் கேட்க முடிகிறது.

இதில் பெரிய தூணில் கர்நாட சங்கீதமும், அவற்றைச் சுற்றியுள்ள சிறிய தூண்களில் மிருதங்கம், கடம், சலங்கை, வீணை, மணி போன்ற இசைக்கருவிகளின் இசையையும் கேட்கலாம்.

அதாவது, ஒவ்வொரு கல்லையும் ஒவ்வொரு பதத்திற்கு இழைத்திருந்தால்தான் இப்படி இது வேறு வேறு ஒலிகளைக் கேட்க முடியும். இதை தட்டுவதால் நம் விரல்களுக்கு எந்த வலியும் ஏற்படுவதில்லை.

உண்மையான இசை ஞானம் உள்ளவர்கள் இதை தட்டினால் இசைக்கருவியில் இருந்து வரும் இசையை விட மிக துல்லியமாக ஒலிக்கின்றன.

இசைக்கலைஞர்கள் கோயில் விழாக்களின் போது, ஒரு இசைக்கருவியை கூட பயன்படுத்தாமல், இந்த தூண்களை வைத்தே இசைத்துள்ளனர் எனலாம். இது போன்ற தூண்கள் உலகில் வேறு எந்த இடத்திலும் இல்லை என்பது இன்னும் வியப்பைத் தருகின்றது. தமிழனின் கட்டிடக்கலைக்கு மேலும் சிறப்பை சேர்க்கின்றது.

ஒவ்வொரு தூண்களில் இருந்து வரும் ஓசையும் ஒவ்வொரு விதமான “அலைகற்றையை” உருவாக்குகின்றது.  எந்தவிதமான தொழில் நுட்பமும் இல்லாத அந்த காலத்தில் இது எப்படி சாத்தியமானது?

இந்தத் தூண்களானது “தன்மைக்கேற்ப மாறும் ஒரு நிலையான அதிசய திடப்பொருட்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. “spectral analysis” என்ற ஆராய்ச்சிப்படி இத்தன்மைக்கேற்ப இசைந்து கொடுக்கும் அலைக்கற்றயினால் ஓசை உருவாக்கப்படுவதாக அறிய முடிகின்றது.

ஓசை வருவதே ஒரு அதிசயமான விடயம். இது ஒருபுறம் இருக்க, எப்படி ஒரு விரலால் மட்டும் தட்டினாலே இசை எழுகின்றது?

இசை என்பது காற்றை உள்வாங்கி ஒலியாய் வெளிப்படும் ஒரு முறை, ஆனால் இந்த தூண்களுக்குள் காற்று உள்ளே நுழைந்து இசையை உருவாக்குவதற்கென ஒரு சிறு துவாரதைக்கூட காணமுடிவதில்லை.

எது எப்படியோ…. இந்த இசைத்தூண்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இன்றும் அதிசயத்தையே தந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மையாகும். இத்தகைய இனிமையான பலவகை ஒலிகளையெழுப்பும் இசைத்தூண்கள் பல இடங்களிலும் இருக்கின்றன.

அழகர்கோயில், ஆழ்வார் திருநகரி, கலிக்காடு, குற்றாலம், சுசீந்திரம், செண்பகநல்லூர், தட்பத்ரி, தாடிக்கொம்பு, திருப்பதி, திருவனந்தபுரம், திருநெல்வேலி, தென்காசி, பெங்களூர், மதுரை மேலும் பலஇடங்களில் காண முடிகின்றது.

தமிழிசைக்கருவிகள்

தமிழ்மக்கள் மிகவும் நுட்பமான இசைப்புலமையையும் இசை இலக்கண அறிவையும் பெற்றிருந்தனர். இயற்கையில் எழும் ஒலிக்கூறுகளை மிக நுண்மையாக ஆராய்ந்தனர். அதனை ஒட்டியே இனிமையான ஓர் இசை முறைமையையும் உருவாக்கினர்.

தொல்காப்பியம், பொருளதிகாரம் அகத்திணையியல்
“தெய்வ முணாவே மாமரம் புட்பறை
செய்தி யாழின் பகுதியொடு தொகைஇ
அவ்வகை பிறவும் கருவென மொழிப”
(தொல். அகத்திணையியல் – 18) இந்த சூத்திரத்தில், தெய்வம், உணா, மா, மரம், புள், பறை, யாழ் ஆகிய பொருள்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இந்த ஏழும் தமிழரின் பண்பாட்டுக் கருப்பொருள்கள். ஏழு கருப்பொருளில் ஒன்று யாழ். மற்றொன்று பறை.

அவர்கள் இசைத்த இசைக் கருவிகள் நரம்புக் கருவிகள், காற்றுக் கருவிகள், தோற்கருவிகள் என மூன்று வகைப்படும். இவற்றை முறையே யாழ், குழல், முழவு எனப் பொதுப்படக் கூறினர். இவை ஒவ்வொன்றிற்கும் உரிய பல்வேறு வகைக் கருவிகளை உருவாக்கினர். இசையின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு இவை உதவின.

நரம்புக் கருவிகள்
வீணை, யாழ், கோட்டு வாத்தியம்.

காற்றுக் கருவிகள்
கொம்பு, தாரை, நாதசுவரம், புல்லாங்குழல், சங்கு, மகுடி, முகவீணை, எக்காளம்.

தோற்கருவிகள்
ஆகுளி, உறுமி, தவில், பறை, மிருதங்கம், மத்தளம், பெரும்பறை, பஞ்சறை, மேளம், முரசு,
தமுக்கு, பேரிகை, பம்பை, மண்மேளம், கஞ்சிரா, ஐம்முகமுழவம்.

கஞ்சக்கருவிகள்
தாளம், சேகண்டி

இசைத்தமிழ் வரலாறு – இசையமுதம் : தொடர் 01- 09
சிறீ சிறீஸ்கந்தராஜா
28/03/2014 – 18/4/2014

தொகுப்பு : thamil.co.uk